|
فرقه انحرافی ابتکاری (بهائیت) |
|
|
|
نگارش یافته توسط بنيامين تفقد
|
|
21 آبان 1387 ساعت 10:57 |
|
 بهائیت که یک آیین دست ساز و کاملا مرتبط با استعمارگرانی از قبیل انگلستان و امریکاست، در آغاز فعالیت خود را در ایران آغاز کرد.
اوج فعالیت این فرقه انحرافی را باید در دوران سلطنت مظفرالدین شاه قاجار دانست، که پس از آن در دوره سلطنت احمدشاه، رضاخان و نیز دوره دوم محمدرضا، بهائیان در ایران بسط و سلطه بیشتری یافتند و توانستند برای این آیین انحرافی پیروان بیشتری پیدا کنند.
 اولين نظر را شما بدهيد | تعداد مشاهده :1528 | ارسال به دوست
|
|
ادامه مطلب...
|
|
|
|
<< شروع < قبل 1 2 3 4 5 6 7 بعد > پایان >>
|
| صفحه 49 - 64 از 107 |
شیخ احمد كافی در عصر پهلوی اول به دنیا آمد و در اواخر دوران حكومت پهلوی دوم چشم از جهان فرو بست. در واقع دوران فعالیتهای ایشان در عرصههای مختلف همزمان با نابسامانیها و اوج فساد و فحشا، دین گریزی و دین ستیزی و نیز ضدیت با ارزشها و كمالات انسانی بود.
با روی كار آمدن سلسله پهلوی، شرایط جدید بر فضای فكری ، سیاسی و اعتقادی جامعه ایرانی حاكم شد. رضا خان با هر نیت و قصدی ، در صدد ایجاد تحول در ساختار اجتماعی ایران بود و به همین سبب، نوخواهی و نوگرای را در همه شؤون، شعار خود قرار داده بود.
يكي از جنايتهاي كه در تاريخ معاصر به وقوع پيوسته و قلب تمامي انسانهاي داراي وجدان بيدار و بالاخص شيعيانرا بشدت جريحه دار نموده ، تخريب قبور ائمه بقيع (ع) مي باشد . هرگاه شخصي پس از سفر حج به ميان هموطنان مراجعت مي نمايد از بغضي عميق پرده برمي دارد ، كه دل همه را به درد مي آورد و آن چيزي نيست جز حكايت غربت ائمه بقيع . 
فرايند حوادث منتهي به كودتاي سياه 28مرداد با سست شدن پيوند ميان گروههاي مختلف اجتماعي همچون روحاني، دانشجو، بازاري همراه بود كه همين امر بسيار به نفع رژيم پهلوي تمام شد، اما در جريان نهضت امام در سالهاي 41 تا 43 بار ديگر روح وحدت و يكدلي در جامعه دميده شد و همه مردم يكپارچه در برابر رژيم صفآرايي كردند. 
با مراجعه به متون تاريخي و مطالعه تاريخ اديان الهي و نگاهي به سرگذشت پيامبران توحيدي و مراحل دعوت مردم به يکتاپرستي، همواره شاهد آن هستيم که عده اي از مردم به پيامبر زمان خود مي گرويدند و بقيه هم به مخالفت با آنها مي پرداخته اند. (البته لازم به ذکر است که مخالفت هاي اين عده بر اساس منافع مالي و دنيوي بوده و زمينه اعتقادي و ديني نداشته است.)
