الان تا به پدر و مادرها بگويي چند روز ديگر روز جهاني كودك است،صداي همه شان در مي آيد كه اي بابا! همه روزهاي سال روز كودك و دوره و دوره فرزندسالاري است و مگر اين بچه ها مي گذارند از اين حرف ها... اما واقعيتش يك روز، مخصوص بچه ها. تقويم را ورق بزنيد. دقيقاً زير صفحه شانزده مهر نوشته شده: روز جهاني كودك. گرچه اين روز هم مثل بسياري از بزرگداشت ها فقط در حد همان تقويم و چند مراسم مي ماند اما به هر حال بهانه  اي است كه سري به بچه ها يا بهتر بگويم �كودك� هاي هم محلي مان بزنيم...

آرزوهاي آبي و صورتي
برخلاف تصورات خيلي ها، بچه ها توقع زيادي ندارند. آرزوهايشان كوچك است. اندازه خودشان و البته دست يافتني.�اميرحسين شعبان پور� كلاس دوم ابتدايي است. كنار مدرسه اي در ميدان هلال احمر منتظر پدرش ايستاده است. دوست دارد مدرسه اش خوشگل باشد: �مدرسه مان همينطوري هم خوب است اما اگر درستش كنند، بهتر مي شود�.�عليرضا زينلي� جلوي همان مدرسه از نرده هاي كنار پياده رو بالا مي رود و آويزان مي شود. تا مي گويم كه نمي ترسي بيفتي؟ زود پايين مي آيد. كلاس چهارم است. محقق كردن آرزوهاي او هم زياد سخت نيست: �دوست دارم مدرسه مان خوش  رنگ باشد. الان ديوار كلاس ها سفيد است اما اگر آبي يا صورتي بود خيلي قشنگ تر مي شد� دوست دارم معلمم  حالش خوب باشد و رفتار خوبي داشته باشد.� مثل پدر و مادرش كه به قول خودش �خيلي خوبند!� وسط اين گفت و گو ها و آرزو شنيدن ها مدام حواسم پي بچه هايي مي رفت كه از لابه لاي ماشين ها، مي خواستند از اين طرف خيابان گلستان بر آن طرف بروند، مي دويدند ميان خيابان و مي ايستادند تا ماشين ببيندشان و ترمز كند. اگر چه قد و قامت خيلي هاشان كوچك تر از آن است كه از پشت شيشه  ماشين هاي به قول شازده كوچولو �آدم بزرگ ها� ديده شوند. خيابان گلبرگ شرق، سرظهر پر از رنگ مي شود. آبي، صورتي و گاهي هم خاكستري. رنگ روپوش دخترهايي كه از مدرسه هاي داخل خيابان تعطيل شده اند
�شكيبا معماريان� روزهاي اول كلاس دوم را مي گذارند: �دوست دارم روز كودك، روز خوبي باشد، مدرسه مان را درست كنند و چيزهاي خوب در آن مي گذارند�. وقتي مي پرسم چيزهاي خوب يعني چه؟ مي گويد: �بادكنك� دوست دارد مدرسه اش بزرگ باشد و در و ديوارش را نقاشي كنند و البته معلم هاي مهربان داشته باشدخودش مي گويد بايد دختر خوبي باشد تا عزيز پدر و مادرش باشد
�مهديه سادات شاه طاهري� كه اصلاً به قد و قامتش نمي خورد كلاس چهارم باشد دوست دارد روز كودك هديه بگيرد و هديه هم به دوستانش بدهد: �كاش برايمان جشن بگيرند و كادو بدهند�. او بر خلاف همسن و سالانش مي گويد كه بايد خودش خوب باشد تا مدرسه اش خوب و قشنگ شود و از مدير و ناظمش مي خواهد تا مراقب بچه ها باشند.
بچه هاي خياباني هم كودكند
اما بچه هاي محله ما، فقط آنهايي نيستند كه اين روزها با روپوش هاي رنگارنگ در خيابان ها راه مي روند، به مدرسه مي روند و به خانه مي آيند
يك واكسي كه گوشه خيابان با بساطش نشسته و دست هاي كوچكش از واكس سياه شده اند بچه اي كه كنار يك ترازو، دفتر و كتابش را پهن كرده و همه، لطف هم  محلي هايش را وزن مي كند، كودك ده، يازده  ساله اي كه گردو، آب زرشك يا حتي سيگار را مي فروشد و يا هماني كه كنار كوچه روي زانوهاي مادرش خوابيده و جلوي پايش يك كاسه و چند پول خرد است، هم كودك است. آرزوهاي آنها شايد خيلي با آرزوهاي همسن و سال هايش فرق داشته باشد. شايد هم آن قدر بر خلاف سن كمش درگير نان شب شده كه آرزوهايش را فراموش كرده و به فراموشي سپرده است
كاش در همان جشن هاي كم و بي سر وصداي روز جهاني كودك، جايي هم براي اين بچه ها باشد. روز كودك، روز همه بچه هاست.

---------------------------------------------------

می گویند روز جهانی کودک است ...

هفته‌ء دوم اکتبر در سراسر جهان، هفته‌ء کودک است؛ یعنی کشورها آزادند در این هفته، روزی را انتخاب و به عنوان «روز کودک» جشن بگیرند. «روز جهانی کودک» هم ۸ اکتبر است (فردا) و البته در ایران، ام‌روز «روز کودک» است.{ام‌سال همه در ایران می‌گویند «روز جهانی کودک»، و جالب آن‌که این‌روز در ایران ِ ما، با روز جهانی که مثلا یونیسف جشن می‌گیرد، یک‌روز تفاوت دارد}
بر اساس آمارها، نزدیک به نیمی از جمعیت ایران را کودکان و نوجوانان زیر سن بلوغ {قانونی} تشکیل می‌دهند؛ یعنی مثلا سی میلیون و اندی، یا در هم‌این حدود و حوالی.
تمام قوای سه‌گانه هم مسوول‌اند که ماهانه و سالانه، گزارش‌هایی از وضعیت این کودکان در ایران «تنظیم کنند». گزارش‌ها در روابط عمومی‌ وزارت‌خانه، به همت «کارشناسان» یا توسط «دانش‌جویان حق‌الزحمه‌ای» تهیه می‌شود. چند تا خانم دکتر و آقای مهندس هم «وظیفه» دارند این آمارها و گزارش‌ها را «تحلیل» کنند و البته در ایران، وضعیت هرگز نگران‌کننده نیست.
به‌هرحال، ام‌روز در ایران، «روز کودک» است و فردا «روز جهانی کودک»؛ نگران نیست‌اند و نیست‌ایم. همه‌چیز خوب است: هرجور کلمهء «کودک» را «سرچ» می‌کنی، می‌رسی به خوبی و خوشی؛ امتحان‌اش مجانی‌است.

اگر تو نبودی

جهان، بی‏خنده‏های تو معنا نخواهد داشت. اگر تو نباشی، هیچ بهاری ـ حتی اگر لبریز شکوفه باشد ـ دیدن ندارد.

اگر تو نبودی، باران‏ها همه دلگیر می‏شدند و هیچ مادری عاشقانه زیر باران‏ها، بی‏چتر لبخند نمی‏زد. اگر تو نبودی، آسمان با همه حجم آبی‏اش، در چشم‏های همیشه خیس هر پدری، دلگیرتر از چهار دیواری کوچکی می‏شد که به زندانی کوچک بیش نمی‏ماند.

اگر تو نبودی، شمعدانی‏های لب پنجره، این‏گونه زیبا گل نمی‏کردند و عطر سیب، دیگر معنایی نداشت.

اگر کودک نبود، نه پدر معنا داشت، نه هیچ مادری بهشتی می‏شد.

اگر کودکان نبودند، شکوفه‏های زندگی به بهار نمی‏رسیدند و خانواده، بی‏مفهوم‏ترین واژه‏ای می‏شد که در لغت‏نامه‏ها می‏شد پیدا کنی.

کودکان، باغچه‏هایی از امیدند که از شکوفه‏های انار لبریز است.

هر کودک، گلدانی‏ست که از زیباترین گل‏های معطر، خانه‏ها را به نزدیکت‏ترین بهارها گره زده است.

کودکان، نزدیک‏ترین راه‏های رسیدن به عشق را از پرنده‏ها بهتر بلدند.

کودکان، از تمام ستاره‏ها و پرنده‏ها به آسمان نزدیک‏ترند.

اگر روزی می‏آمد که جهان خواب هیچ کودکی را نمی‏دید، بی‏شک صداقت به آخر می‏رسید و دوستی و مهربانی، پشت اندوه‏های بزرگ بزرگ‏سالی‏هامان گم می‏شد.

این روزها اگر عاشقانه سپری می‏شوند، به عشق بودن شماست. دنیا با کودکان همیشه زیباست؛ زیباتر از همه روزهایی که سراغ داریم.

دنیای کودکانه، صمیمی‏ترین دنیایی است که هر لحظه بارها آرزو می‏کنیم تا کاش می‏شد یک‏بار دیگر به این دنیای کودکانه قدم بگذاریم!

کاش دنیا همیشه کودک بماند و کودکانه ترانه‏های عاشقانه‏اش را لالایی شب‏های بی‏خوابی‏مان کند!

کاش دنیا به زیبایی روزهای کودکی می‏شد!

کاش کودکان، صمیمیتشان را همچون دوستی‏های بی‏ریایشان فراگیر می‏کردند.

کاش دنیا سراسر کودکانه می‏شد و ما کودک!

طعم عسل

میثم حمیدی

سرزمین رؤیاها را وسیع کنید با آرزوهای بزرگتان! هر آرزوی جدید شما گوشه‏ای از این سرزمین را کشف می‏کند. ستاره‏های زیادی در آسمان منتظرند که آنها را بچینید و در دست‏های خسته پدرانتان بگذارید و دنیا را در نگاهی زیباتر به آنها تقدیم کنید.

این خنده‏هایی که طعم عسل می‏دهند و قلب آسمان را آب می‏کنند، ای کاش همیشه در چهره‏هایتان باقی بمانند!

دل کودک، حتی از آب چشمه زلال‏تر است. کافی است برای فتح قله‏های محبت آنان، تنها یک‏بار مقابل دل‏های بی‏ریایشان بایستید و با مهربانی بگویید: سلام! با یک تبسم می‏شود در دل‏هایشان ماندگار شد. راه رسیدن به قلب صافشان کوتاه است. کودکان، با بازی‏هایشان زندگی می‏کنند، ولی زندگی آنها را بازی نمی‏دهد؛ کاش می‏شد همیشه کودک ماند!

---------------------------------------------------

ریشه های شکل گیری روز جهانی كودك

روز جهانی کودک که باید یکی از ساده ترین و گویاترین روزها برای همبستگی جهانی کودکان و درک آن ها از خویشتن باشد،‌ از بد حادثه به یکی از پیچیده ترین و مبهم ترین روزهای جهانی تبدیل شده است. این روز که در هر جا و هر بخشی از جهان به گونه ای اختصاصی و در روزی گاه ملی جشن گرفته می شود، مفهوم جهانی بودن این روز را به پرسش می گیرد و آن را با ابهام زیادی روبه رو می کند.
در حقیقت مفهوم روز کودک یا روز کودکی در اصل به سده نوزدهم و به فرهنگ فرقه هایی از کلیساهای امریکا مانند متدودیست ها برمی گردد. در سال ۱۸۶۷و ۱۸۶۸ دو فرقه از کلیساهای امریکایی بنابر باورهای مذهبی خود اولین روز شنبه یا یکشنبه از ماه ژوئن هر سال را روز کودک اعلام کردند. پس از آن این موضوع گسترش بیش تری یافت و در سال ۱۸۸۳ همه فرقه های کلیسایی در امریکا بنابر بیانیه ای یک روز یکشنبه از روزهای آغازین ژوئن را روز کودک نامیدند.
این موضوع برای سال ها در فرهنگ امریکا به گونه ای ملی ماند تا سال های سده بیستم فرا رسید.
سده بیستم را سده كودكی گفته اند. ریشه این نام گذاری به کوشش های کوشنده ای توانا در سوئد برمی گردد. درسال ۱۹۰۴ بانوی ‌نویسنده و آموزشگر و کوشنده حقوق زنان و کودکان، الن کی Ellen Key  کتابی به نام سده کودکی نوشت که در آن ویژگی های سده پیش رو را برای کودکان پیش بینی کرد.

 الن کی در کتاب خود روی موضوع روابط کودک و پدر و مادر و تنبیه بدنی تاکید کرد. دیدگاه های او که برآمده از اندیشه های آزادمنشانه بود،‌ خواستار رعایت حقوق کودکان در آموزشگاه و خانواده بود. او همچنین به شدت هرگونه تنبیه و آزار کودکان را در خانواده و آموزشگاه رد می کرد.
از دید او مدرسه ها می توانست کُشتارگاه روح کودکان باشد. او خواستار توجه ویژه به هنرها و زیبایی شناسی در برنامه های آموزشی مدرسه ها بود.
آلن کی تنها یکی از کوشندگان سده کودکی بوده است. در این سده هزاران زن و مرد توانا و روشن بین به شکل گیری نهادها و حقوق کودکان توجه کردند و آن را درگوشه و کنار گیتی پیش بردند.
در این سده توجه به زیست و فرهنگ كودكان به یك اصل بنیادین در زندگی انسان تبدیل شد. در حقیقت برای نخستین بار موضوع بهبود شاخص های زیستی و فرهنگی و توجه به حقوق كودك در دستور كار نهادهای بین المللی قرار گرفت و کار پیوسته روی این موضوع انجام شد. پیش از این كه نهادهای بین المللی در این دوره به موضوع كودكان توجه كنند، ‌نهادهای مدنی و غیردولتی و افرادی كه برای كودكان كار می كردند،‌ زمینه های برگزاری كنفرانس های جهانی درباره كودكان را به وجود آوردند. از جمله این رخدادها كه از ریشه های برگزاری روز كودك شناسایی شده است،‌‌ كاری بود كه كاردار چین در سانفرانسیسكو انجام داد. در یکی از روزهای ژوئن سال ۱۹۲۵ كاردار چین در این شهر،‌كودكان یتیم چینی را به جشن «اژدهای رونده» Dragon Boat Festival  فرا خواند و توجه مطبوعات را به موضوع كودكان جلب كرد. این حرکت کاردار چین در محدوده زمانی روزهای ماه ژوئن البته خود ریشه از فرهنگ روز کودک برگرفته از کلیساهای امریکایی داشت و به نوعی روز کودک در ماه ژوئن را به فرهنگ کودکی عرفی سده بیستم پیوند زد. البته در این میان پایه گذاری روز کودک در ترکیه در ۲۴ آوریل سال ۱۹۲۰ که همزمان با زاد روز آتاتورک پدر ترکیه نو و روز استقلال این کشور بود، برگزاری روزی به نام کودک را فراتر از فرهنگ کلیسایی یا مذهبی مورد توجه قرار داد. گزینش این روز ویژه برای روز کودک یکی از عوامل چندگانه ای است که کم کم روز جهانی کودک که قرار بود در آینده شکل بگیرد،‌ با ابهام و پیچیدگی روبه رو کرد.
پس از آن نخستین كنفرانسی كه در این سده برای بهبود زندگی كودكان برداشته شد،‌ كنفرانس ژنو در سوئیس بود که در اگوست ۱۹۲۵ با حضور ۵۴ كشور تشكیل شد. در این كنفرانس نیز نماینده ای از ایران حضور داشت. این نماینده کسی نبود،‌ جز میرزا یحیی دولت آبادی چهره برجسته نواندیش و اصلاحگرای دوره مشروطه که هم در زمینه حقوق کودک و هم در زمینه آموزش و پرورش از پیشگامان بود.
این نشست «‌كنفرانس جهانی برای رفاه كودكان»‌World Conference for the wellbeing of Children نام گذاری شد و در پایان آن اعلامیه ژنو، حمایت از كودكان  Geneva Declartion Protecting Children از تصویب كشورهای حاضر در كنفرانس گذشت. در این اعلامیه به نیازهای معنوی كودكان، رهایی كودكان از فقر، ‌حمایت از كودكان كار، ‌ارزیابی دوباره شیوه های آموزشی كودكان و موضوع های دیگر مربوط به بهزیستی و رفاه كودكان در سرتاسر جهان  توجه و تاكید شده بود. در حقیقت این کنفرانس شالوده های روز جهانی کودک و در پیامد آن اعلامیه حقوق کودک و کنوانسیون حقوق کودک را در سده بیستم شکل داد.
پس از این كنفرانس توجه به نیازهای كودك و گفت و گو درباره آن به سطح مطبوعات و نشست های ملی و منطقه ای كشیده شد. اما سال های بین دو جنگ جهانی اول و دوم سال هایی بسیار غم انگیز برای كودكان به ویژه در كشورهای پیشرفته آن روزگار بود كه از زخم های جنگ به شدت رنج می بردند. در این دوره کمتر کسی می توانست کاری قابل توجه برای حقوق کودکان انجام دهد. و اگر کاری هم مانند کنفرانس جهانی حمایت از کودکان انجام شد،‌ به زودی فروکش کرد و ادامه نیافت.
با شعله ور شدن  آتش جنگ جهانی دوم، ‌میلیون ها كودك در سرتاسر جهان گرفتار رنج های بی پایان  شدند. هزاران كودك در اردوگاه های مرگ جان سپردند، ‌صدها هزار كودك در بمباران های شهرها و مراكز غیر نظامی دفن شدند،‌ و صدها هزار كودك معلول و بی سرپرست و بی خانمان از آتش ویرانگر جنگ بر جای ماندند. ویرانگری ناباورانه جنگ جهانی دوم و زخم های عمیق آن بر روح و روان انسان های شرافتمند سبب شد كه موضوع بهروزی كودكان باردیگر در دستور كار نهادهای بین المللی قرار گیرد.
با پایان گرفتن جنگ،‌ و شمار زیاد کودکان بی پناه آسیب دیده در جنگ، در اولین نشست مجمع عمومی سازمان ملل متحد در سپتامبر سال ۱۹۴۶ یا شهریور ۱۳۲۵ یعنی سال پس از جنگ صندوق کودکان سازمان ملل یا یونیسف پایه گذاشته شد تا به نیازهای فوری این کودکان پاسخ دهد. تا سال ۱۹۵۳ این صندوق وضعیت ناپایداری داشت،‌ اما در ۶ اکتبر همین سال بنابر قطعنامه ۸۰۲ این سازمان،‌ صندوق کودکان سازمان ملل به نهادی پایدار یا دائمی تبدیل شد. در سال ۱۹۵۴ مجمع عمومی سازمان ملل متحد بنا بر قطعنامه شماره ۸۳۶ از یونیسف خواست که روزی را به نام روز جهانی کودک سازماندهی کند. در همین قطعنامه در بند یک از یونیسف خواسته شده است که به همه کشورهای عضو توصیه کند از سال ۱۹۵۶، روزی به نام روز جهانی کودک را سازماندهی و پایه گذاری کنند که بیانگر همبستگی و درک کودکان سرتاسر جهان از یکدیگر باشد و آرمان ها و هدف های کودک مدارانه را ترویج کند. همچنین در بندی دیگر از این قطعنامه خواسته شده است که این اختیار به کشورها داده شود که روزی را که برمی گزییند متناسب با وضعیت ویژه کشورشان باشد.
اگرچه یونیسف در این سال این توصیه را به کشورهای عضو داشت، اما همچنان پیدا کردن یک روز که همگانی تر باشد و کشورهای بیش تری از آن پیروی کنند، به یکی از دلمشغولی های خود یونیسف تبدیل شد. تنها چند سال بعد بود که روز مناسب برای برگزاری روز جهانی کودک پیدا شد. یونیسف بهانه این کار را هنگام تصویب اعلامیه حقوق کودک به سال ۱۹۵۹ به دست آورد. اعلامیه  حقوق کودک به شماره ۱۳۸۶ در روز بیستم نوامبر همین سال در مجمع عمومی سازمان ملل به تصویب رسید. از آن پس بسیاری از کشورها در حقیقت بیستم نوامبر را به عنوان روز کودک جشن می گیرند، در حالی که پیش تر از آن گروهی دیگر از کشورها روزی را در محدوده زمانی ژوئن به عنوان روز بین المللی کودک جشن می گرفتند.
بیستم نوامبر در گاهشمار سازمان ملل به نام روز جهانی کودک یا Universal children's day شناخته شده است. در حالی که پیش تر از این برخی از کشورها و سازمان های مدنی روز دیگری را به عنوان روز بین المللی کودک international children's day جشن می گیرند. در زبان انگلیسی تفاوت بین این دو روز آشکار است. یکی روز جهانی است و دیگری روز بین المللی. اما در گاهشمار کشورهایی مانند ایران تا کنون کمتر کسی می دانسته است که ریشه این تفاوت ها در چیست. 
روز بین المللی کودک اگرچه همان گونه که گفته شد، ریشه در فرهنگ کلیسایی امریکای سده نوزدهم دارد، اما به سبب حرکت های انسان دوستانه کاردار چین در همین زمان کم کم بین نیروهای سوسیالیست و انقلابی به عنوان روزی که نمادی از توجه به کودکان محروم بود مورد توجه قرار گرفت و به گاهشمار بسیاری از کشورها به ویژه کشورهای سوسیالستی آن زمان یا کشورهای سوسیالستی کنونی مانند چین افزوده شد. تصمیم به بین المللی بودن این روز هم در سال ۱۹۴۹ در  نشست زنان دموكرات كه در مسكو برگزار شده بود،‌ گرفته  و روز یك ژوئن به نام روز كودك نام گذاری شد. از آن پس در برخی از كشورها به ویژه كشورهای سوسیالیستی این روز به نام روز كودك جشن گرفته می شود.

به سبب ریشه های چندگانه برای برگزاری این روز در سرتاسر جهان برخی از ایالت های امریکا همچنان روز یک ژوئن را جشن می گیرند در حالی که برخی دیگر از ایالت ها روز بیستم نوامبر را برای کودکان جشن می گیرند. در چین از سال ۱۹۴۹ روز یک ژوئن با بزرگی و شکوه تمام در حالی که کشور تعطیل عمومی است، جشن گرفته می شود. روسیه و همه ۲۵ کشوری که روزگاری در جرگه اتحاد جماهیر شوروی یا بلوک سوسیالیسم بودند روز یک ژوئن را به عنوان روز کودک جشن می گیرند. در این میان برخی كشورها مانند ترکیه هستند كه روز جهانی کودک را با رخدادهای ملی خود پیوند داده اند. در هند، ‌روز زایش جواهر لعل نهرو یا استقلال هند در ۱۴ نوامبر روز كودك خوانده شده است. در ژاپن روز ۵ می روز كودك نامیده شده است و به همین مناسبت كشور تعطیل می شود كه نشان از اهمیت این روز برای ژاپنی ها دارد. البته برگزاری این روز ویژه در ژاپن ریشه در سنت های خود ژاپن دارد و به گذشته های دورتر برمی گردد. در ایران اكنون روز ۱۶ مهر به عنوان روز كود ك یا همان روز جهانی كودك جشن گرفته می شود. پیش از انقلاب، از سال های ۱۳۴۰ تا ۱۳۵۷، روز ۴ آبان كه روز تولد پسر ارشد محمدرضا پهلوی كه جانشین او نیز به شمار می رفت، به عنوان روز کودک ‌جشن گرفته می شد.

اولين نظر را شما بدهيد

اظهار نظر کنید
لطفا موضوع نظر را مرتبط با موضوع متن انتخاب کنید. درگیریهای لفظی شخصی حذف خواهد شد. لطفا از قسمت نظرات جهت تبلیغ سایت یا بلاگ خود استفاده نکنید . اینگونه نظرها حذف خواهد شد. فقط کافیست که مرورگر خود را Refresh کنید تا کد امنیتی جدید ظاهر شود قبل از اینکه بر روی کلید 'ارسال' کلیک کنید به خاطر داشته باشید که این کار فقط وقتی نیاز میشود که شما کد امنیتی را اشتباه وارد کرده باشید.
نام :*
متن نظر :*
	اگر نظر جدیدی وارد شد به پست الکترونیکی من فرستاده شود.

Host By : IraniNic.com -IraniNic.com